آن طور دولت آبادي مي گويد گل ممد كلميشي در سالهاي عصيانش، مادري نداشته كه بعدها بر مرگ پسرش مويه كرده باشد. آن بيتهاي ساده و سوزناك، صداي همه مادراني است كه شبهاي دراز تاريخ بر مرگ فرزندانشان مويه كرده اند.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

صد بار گفتم همچي مكن ننه گل ممد

زلفاي سيار قيچي مكن ننه گل ممد

صد بار گفتم پلو مخور ننه گل ممد

ور دور كوها تو مخور ننه گل ممد

حالا كه دورون دورونه ننه گل ممد

اسب سيات د جولونه ننه گل ممد

اي جولونا هميشه نيس ننه گل ممد

اسب سيات د بيشه نيس ننه گل ممد

كو جرق و جرق شمشيرت ننه گل ممد

كو درق و درق هف تيرت ننه گل ممد

كو اتاقت كو اجاقت ننه گل ممد

كو براراي قلچماقت ننه گل ممد

او تخ مرغاي لاي نونت ننه گل ممد

آخر نرف نوش جونت ننه گل ممد

قد بلندت شيوه رف ننه گل ممد

زن قشنگت بيوه رف ننه گل ممد

بم مين ايل كلميشي ننه گل ممد

گفتم آخر كشته ميشي ننه گل ممد

 

 

/ 9 نظر / 4 بازدید
دانيال

سلام بسیار زیبا بود گل ممد وبلاگ زیبائی داری مطالبت هم زیبا هستند یه سری به من بزن خوشحال میشم بای

انسيه

سلام.ممنون که بعده مدتها ياد ما کرديد.خيلی قشنگ و پر حس بود.

سيد مهدی موسوی

سلام عزيز! با مطلبی نيمه طنز ـ نيمه جدی تحت عنوان « منتقد يک دقيقه اي» ( آموزش نقد به شيوه های کلاسيک و پست مدرن) به روزم...حتما سر بزنيد!

يامان

مرسی بين اينهمه هياهو جالب بود

عليرضا بديع

سلام جناب احمدی فر . جای تان خالی هفته ی گذشته جناب محمود دولت آبادی آمدنه بود نيشابور ..... اتفاقن همين فولکلور را برايش پشت تريبون خوانديم ... من هم به روز شدم با فراخوان و اخبار جشنواره ی شهميرزاد ... منتظرم شما را ...

جواد كليدري

سلام عزيزم كم كم داشتم فراموشت مي كردم. آن قدر كه آمدم، در زدم و جوابي نشنيدم. ممنونم كه به فضاهاي بومي خودمان اين قدر بها مي دهيد. اين بازگشت به خويشتن شما مرا به غرور وامي دارد. غزلي دارم با اين مطلع: گل محمد تفنگ را برداشت،اسب رم كرده اش قرار نداشت ببر شبهاي سرد كوهستان با كسي توي قلعه كار نداشت كه ان شاءالله در وبلاگم خواهم زد. سبز باشي